2019 Duitsland, Parijs, Bestsilva enz

Dit is denk ik meteen mijn record met laat zijn met de blog van het afgelopen jaar, maar ja beter laat dan nooit, toch?

Het jaar 2019 zijn we begonnen (ook met een uitgestelde) suprise avond, ja normaal is dat rond Sinterklaas, maar als je eenmaal aan het uitstellen gaat… dit jaar waren we al met 8 personen, Nino zijn vriendinnetje Elisa mocht ook mee doen en Yrsa had een correspondante uit Duitsland, Vivian. Er was weer veel tijd en energie in de suprise gestoken, en is altijd een leuk avondje! (zelfs in januari)

Gaan we meteen maar even op Vivian door, ze was in oktober 2018 gekomen, voor 3 maanden hier in huis, doordeweeks was ze met Yrsa op internaat en de weekenden hier, een leuke meid, houd van gezelligheid, heeft zich makkelijk aangepast en toen ze half januari terug ging naar Duitsland hebben we ze allemaal wel gemist, Vooral Yrsa natuurlijk die weer alleen in de bus zat enzo en haar gezelligheid en klets miste.

Yrsa is daarna in april naar Vivian gegaan, we hebben ze zelf weggebracht (konden we meteen zien waar ze terecht kwam) Ze heeft daar 3 supermaanden gehad en zegt nu dat ze na deze school in Duitsland gaat studeren. Het leven was zo anders daar, school is vroeg uit, dan op de fiets naar huis (of nog even rondom de school blijven hangen, wat hier ook niet kan) en dan veel snitzels eten 😉 ze heeft daar veel vriendinnen gemaakt en vooral duits geleerd, ons ook wel gemist natuurlijk, althans dat zegt ze (om ons gerust te stellen) Met Vivian is ze ook nog een weekje gaan skiën, en met de duitse school mocht ze mee op uitwisseling naar Engeland (een nederlands meisje op een franse school wat voor 3 maanden in Duitsland is op uitwisseling naar Engeland, bijna heel europa is ermee gemoeid) Maar een geweldige ervaring heeft ze opgedaan die maanden!

Fay is inmiddels van de lagere school af, in september is ze ook naar het college gegaan, ze was ook wel klaar met die lagere school, (ik ook, al had ik dat een paar jaar eerder nooit gedacht) Het laatste jaar heeft ze goed afgesloten, Fay is denk ik wel een fijne leerling, niet te verlegen ook niet te druk, aanwezig en baldadig. Ze had nog een leuk uitstapje naar Parijs met haar klas, ik mocht mee als begeleiding (ook mijn laatste uitstapje, maar een leuke afsluiter) wel spannend om per ouder 6 kinderen in Parijs, trein, metro, museum enz bij te houden, maar ze zijn allemaal goed mee terug gekomen (sommige met wat rode handjes/armpjes van « subtiel » de goede kant op leiden) Als afsluiter heeft Fay (net als de andere 3) een eindejaarsfeestje hier in de tuin gedaan na de laatste schooldag.

Op het college doet ze het goed, goede punten, goede leergierige leerling, nieuwe vriendinnen gemaakt en ook wat oude gehouden.

Met basketballen is ze weer gestopt, omdat de training tevroeg begon en ze dan nog niet thuis van school was, jammer want ze deed het graag, wie weet later weer.

Lou daar in tegen basket wat fanatieker, van haar leeftijd was er in september geen team meer, dus is ze gevraagd met het eerste van de senioren mee te doen, als 14 jarige speelt ze nu dus met en tegen volwassenen, ze spelen op redelijk hoog nivo (te hoog eigenlijk, want ze verliezen regelmatig) waardoor ze veel reistijd hebben en de hele zondag weg zijn. (maar gelukkig voor ons zijn de meeste spelers volwassen en hebben we geen chauffeurs nodig)

Lou heeft ook haar examens gedaan in juni en geslaagd ! Naar het schoolgala geweest en daarna afterparty hier op de boerderie. In september is ze op het Lycée in Deauville begonnen, ze heeft het goed naar haar zin daar, geniet van de vrijheid die de school geeft (bij mooi weer en geen les is ze op het strand te vinden, anders in de stad) Ze heeft als optie (net als Nino eerst) zwemmen, doet ze 2x per week, plus 3x basket en de normale gymles, dan sport ze denk ik wel genoeg.

Ze heeft nog steeds der vriendje Jean, tis even uitgeweest, maar weer aan, ze zien elkaar alleen niet veel, ze zitten niet meer op dezelfde school, maar beiden hebben ze hun brommer rijbewijs dus dat word wel weer makkelijker. Lou heeft dat sinds het voorjaar gehaald, dagen gezeurdt wanneer we dat gingen regelen, toen ze het eenmaal had, ging ze zeuren over een motor (Nino had een scooter, maar die is natuurlijk niet cool) ze heeft er zelf eentje gevonden die het moest worden, en der vader iedere dag advertenties laten zien (en het werkte dus) Helemaal gelukkig toen ze in juni (voor haar slagen) een moter kreeg, (een Mash fifty, voor de kenners) Zo trots als een pauw, iedereen moest hem bewonderen (en iedereen vind het natuurlijk ook wel stoer, een meisje van 14 met zo’n passie) het eerste deukje zat er al wel snel in, te hard door de bocht gegaan, op losse steentjes, met kleine zus achterop (die durft nu niet meer) knie kapot, eerste hulp, hechtingen, en (net als je chauffeur) van jezelf gevallen in het ziekenhuis, dat vallen hoort er even bij, veel van geleerd.

Nino heeft het laatste jaar in Deauville er op zitten, en wilde heel graag geluidstechnique gaan doen, dit kon in Parijs of Rennes, opendagen bezocht en hij was er helemaal zeker van dat dit het werd, inschrijfformulier opgestuurd, toelatingstest gedaan en aangenomen in Parijs (moeders vond het maar niks, die heeft liever dat ze gewoon iedere avond thuis komen eten) een apartement in Parijs gevonden, en ook nog geslaagd voor zijn Lycée met goede resultaten. Zwarte cross in Nederland meegepikt.

In september 18 geworden, feestje gebouwd (na eerste de werkplaats opgeruimd te hebben, was nodig;) en hele week erna ook nog om de tap leeg te maken. Daarna is hij een weekje bij zijn oom in Nederland gaan werken, en van het nedelandse leventje te genieten, fietsent naar opa en oma enzo.

In oktober is hij in Parijs begonnen, een mooi appartement, spannend allemaal, nieuwe stad, nieuw leventje, nieuwe school, voor je zelf zorgen, gelukkig is Parijs met de trein goed te doen, dus ieder weekend naar huis en naar het vriendinnetje, al begonnen de stakingen van het openbaar vervoer al snel, waardoor er veel onzekerheid was, hoop van harte dat hij er zijn plekje gaat vinden.

Genoeg over de kids, nu wij zelf ; ik ben in maart een weekendje in Lille geweest met moeders en zussen, in april Yrsa naar Duitsland gebracht, (Lou en Fay waren ook mee) meteen een paar daagjes rust geprobeert te nemen, want het was een intensief jaar voor ons (vertel ik zo meer over)we hebben mooi kunnen bekijken waar Yrsa verbleef, en ons gerust gesteld dat ze het daar wel goed zou krijgen, de omgeving bezocht, Yrsa nog een keertje op school gebracht en opgehaald, daarna door naar Maastricht, mooie stad, een nachtje geslapen (want die meiden hadden nog nooit in een hotel geslapen zeiden ze) in juni samen met Rick naar Nederland, concert van Guus Meeuwis, wat super leuk was, maar wel even via Duitsland gereden, om Yrsa te verassen. In augustus werd broer Antwan 50, feestje dus, Fay was al eerder naar Nederland gegaan, en bij een vriendinnetje in de polder geweest, we gingen ze daar ophalen, hadden we het daar ook eens gezien, ook meteen Urk bezocht, kids zijn een dagje naar de Efteling geweest en wij hebben wat gefietst (ja, konden we nog, viel ons ook mee) Vorig jaar schreef ik waarschijnlijk al over mijn nieuwe fornuis, dat deze voor kerst zou staan, die belofte was Rick nagekomen, maar vervolgens heeft het weer tot oktober (ja echt, 10 maanden later) geduurd voordat hij is geinstalleerd (honderden keren de loodgieter gebeld, uiteindelijk met succes) We kregen een parijse chefkok in de gite,(hij komt vaker) die me beloofd had me wegwijs te maken met mijn AGA, dus hij moest het gewoon doen voordat hij kwam ! Gelukt dus, de allerlekkerste tarte tatin gemaakt (eerder kon ik dat in 20 minuten, nu heeft hij 4 uur in de oven gestaan, maar het resultaat was er dan ook wel) waarschijnlijk heb ik ook het principe van ons fornuis wel uitgelegd (maar snap ook dat jullie dat jullie niet terug gaan zoeken) De AGA is groot fornuis, met 2 platen bovenop, en 4 ovens, bijna helemaal van gietijzer, duurt 2 dagen voordat hij warm is, en blijft dus ook altijd aan, is meteen verwarming voor het huis, de ovens hebben allemaal verschillende temperaturen, de bedoeling is dat je je eten even aanbakt of kookt op de bovenste platen en dan in de oven, niet te warm en heel lang om het beste resultaat te krijgen (slowcooking) ik moest dus even (en nog vaak) wennen aan het anders koken, maar het is heerlijk, ideaal, na een week wilde ik al niet meer anders, nu zijn we dus ook serieus begonnen aan de keukenverbouwing (wat al sinds 2005 op het prioriteiten lijstje stond) zelf de oude keuken afgebroken, ome Theo is gekomen om het aanrechtblad mee te storten, ondertussen een tijdje in de gite gehuisd, aanrechtblad geschuurd, maar te licht naar mijn zin, wat een stofzooi, maar dus verschillende lagen zwart cement erover, uiteindelijk met ons gewenste resultaat, muren geschilderd, balken ook, zelfs nog vloertegels gelegd, poetsen, dweilen, tot vervelens toe, uiteindelijk begon de opbouw weer, ik wilde graag tegeltjes in mijn wasbak, dus ook zelf gelegd (zelf=Rick hè in dit geval) maar hij krijgt vorm, met kerst staat de ombouw van de keuken er, (heb ik nog geen water in de keuken en geen deurtjes voor de kastjes)maar super blij, het voordeel met alles zelf doen is dat je supertrots bent op wat je doet en superblij bent met als je weer iets verder bent (hoe blij kun je zijn om water te hebben in je keuken!) De deurtjes voor de kastjes was nog even een dingetje, onze eigen timmerman is gestopt, wie vertrouwen we dat toe ? Niemand dus, we hadden op de boerderij wat hout liggen van de feestzaal uit het dorp (die is een paar jaar geleden vervangen, en iedereen die wilde mocht hout ervan hebben, wij wilde wel, mooi eikenhout, brand goed in de kachel) daar is Rick zelf dus mee aan de slag gegaan, de glitters zaten er nog tussen, meiden hebben hier nog op gedanst toen ze klein waren. Nu tussen kerst en oud opnieuw heeft ie 2 deurtjes klaar, trots, Rick op zijn resultaat, ik ook en op mijn mannetje. Mijn droomkeuken is inzicht !

keuken 2019
bouw keuken
tegelen
tegelen keukenvloer

Wat betreft de gites, onze site vernieuwd, wat een enorm werk, maar met heel veel hulp van Maria, en Sander (ben jullie eeuwig dankbaar) is het gelukt ! Wat heeft ie me veel energie gekost, wat heeft Maria me regelmatig gemotiveerd, gepushed, en verbeterd, maar het resultaat is er dan ook ! Een duidelijke moderne site !

Weer leuke gasten en een leuk gite jaar dit jaar, zoals altijd eigenlijk ! We hadden veel internationale gasten, Tanzania, Rusland, Engeland (deze mensen waren helemaal gelukkig want ze hadden in het dorpsrestaurant met de bekende schilder David Hockney gegeten) We hadden de stadsdichter van Utrecht, die hier het gedicht voor de opening van het nieuwe stadhuis heeft geschreven, (stuurde ze me later toe) leuke dingen zijn dat, een clubje mannen op doortocht van Nederland met hun oude Zundapp,

Zundapp-club
Zundapp-club

we hadden een oud stagiare die een weekje met zijn vrienden kwam, we hebben zelfs 3 weken camping gedaan, 1 gezin verbleef met hun tent bij onze caravan (waar ze douche, water en wc hadden) in juli hadden we naast de gewone huisjes, de “camping” ,familie in huis ook nog 2 campers op visite, volle bak dus op “Lieu Thomain” de heerlijke avondjes bij het kampvuurtje waren er ook weer volop.

Dit jaar was het de herdenking van D-Day, 75 jaar, volop activiteiten overal, veel gasten kwamen speciaal daarvoor, en bijna iedereen is er wel even naar toe geweest.

Ook het dorpsfeest was weer een succes, dit jaar was Un Peu De Tout uit Drunen hier, zij verbleven op het erf (achter ons huis, bij de caravan) met hun tentjes, in het dorp optreden/muziek maken, mee gedaan met de optocht, voetbal gekeken (finale dames wk) gebarbecued en gefeest, voor iedereen een leuk weekend !

Tot slot nog even over de boerderij, we zijn sinds 15 februari in maatschap gegaan, met Bart, Bart ben je in eerdere blog waarschijnlijk al wel tegengekomen, was hier eerder op stage, kwam altijd terug om zijn vakantiedagen op te maken en ons te helpen op de boerderij, zou graag boer willen worden, maar in Nederland geen mogelijkheden, wij wilden graag uitbreiden, de boerderij was ons ontgroeid, maar niet net groot genoeg, dus met Bart in maatschap, zodat hij toch kan boeren, en wij net die extra stap om wat groter te groeien en het daarna hopelijk wat rustiger kunnen krijgen. Dat rustiger krijgen is nog niet echt gelukt, waar we normaal de winterperiode wat kunnen bijkomen, hebben we deze winter dagen, weken, papierwerk gedaan, afspraken gehad, gebeld, enorm veel werk, gelukkig was Bart er al veel zodat het werk op de boerderij ook doorging.

Maar sinds februari is er dus een stukje van de boerderij ook van Bart, voor hem wennen maar voor ons ook, aftasten, loslaten, wennen aan mekaar en elkaars ideeën, normen en waarden, gewoontes enz. Doordat Bart er nu is mogen we uiteindelijk groter groeien, naar de 120 koeien, meteen maar begonnen, eind van het jaar melken we er al ongeveer 90, lang melken in ons oude melkstalletje, maar er zit vooruitzicht in een nieuwe melkstal, hoop in 2020 dat ie klaar is (maar ja we wonen nog steeds in Frankrijk hè) Het fijne is wel nu dat we het melken wat kunnen afwisselen nu we met drieën zijn, op zondagochtend af en toe wat later beginnen, en wat makkelijker weg. Uiteindelijk win-win dus.

In april naar de keuring in Lisieux geweest, een paar koeien meegenomen, ook Bestsilva, een koe met de Wauhhfactor, iedereen had het over haar, alles met haar gewonnen, een mooie rustige koe, Lou bracht haar voor hartstikke trots (net als wij) De jury vond dat ze maar één minpuntje had en dat was dat ze bij ons in de stal staat en niet bij hem, voor zo’n resultaat hebben we 15 jaar geboert, gewerkt, gezweet, ons best gedaan, geinvesteerd, aan keuringen meegedaan, met eindelijk resultaat en de eer. Maar helaas heeft dit succes een trieste afloop (we hadden haar kunnen verkopen naar Schotland, deden we niet, we wilden deze koe zelf houden, meer keuringen gaan doen, en zien wat het word) tot dat ze viel en haar poot brak (ongeveer 3 weken na haar succes) alles hebben we er aangedaan om ze op de been te krijgen, veeartsen, ostheophaat, constucties voor een koebad gemaakt, contructies voor warm water te krijgen verzonnen, maar helaas zonder resultaat, helaas moesten we begin mei afscheid van haar nemen, menig traantje om gelaten door het hele gezin (niet zo zeer omdat het zo’n mooie koe was, maar om de energie die er al 15 jaar was ingepompt, en Bestsilva natuurlijk ook een lieve rustige fijne koe was.

Pfff verder, de oogst is door de mooie warme zomer (tot 39° zelfs) makkelijk verlopen, het zaaien in het najaar daar in tegen was lastiger, veel regen, de wintertarwe kregen we met veel moeite in de grond, we wilde nog gras kuilen, maar door nattigheid werd dit begin december, en de pakken gras liggen nu nog op het land omdat het te nat is om het er af te halen. Een goede bietenoogst gehad, maar waarschijnlijk het laatste jaar, de bietenfabriek is dicht en moeten zien hoe het afloopt.

We hadden deze zomer 2 stagiares eerst Stefan, een super stagiare uit Groningen, werkte goed en was fijn in de omgang, daarna kwam Charel uit Luxenburg, helemaal anders dan Stefan, maar ook Super !

Uiteindelijk is mijn verhaal over 2019 toch af gekomen, een beetje later dan gepland, maar ja ik woon in middels ook al lang genoeg in Frankrijk 😉

Hoop dat mijn verhaal een beetje te lezen is en dat jullie volgend jaar weer lezen !!

Fay
Fay